Το μέγα πρόβλημα της Νέας Εποχής.
Είναι θέμα χρόνου η ανθρωπότητα να μπει σε
περιπέτειες.
Ποιος θα μας "σώσει";
…Οι Εβραίοι, που βρίσκονται πίσω από όλες
τις "ευαίσθητες" και φιλομεταναστευτικές
"μη κυβερνητικές" οργανώσεις.
…Το δικό τους Ισραήλ θα "σώσει"
τον κόσμο.
Θέλουν οι επαγγελματίες
"ευαίσθητοι" και "κλάψες" ν’ ακολουθήσουμε την ισραηλινή
αντιμειονοτική πολιτική απέναντι στο κορυφαίο
πρόβλημα αυτήν τη στιγμή στον κόσμο.
Στη μακραίωνη
πορεία της η ανθρωπότητα έχει κάνει και έχει δοκιμάσει τα πάντα. Τα καλύτερα
και τα χειρότερα. Έχει ζήσει τους θριάμβους της ανθρώπινης ύπαρξης και έχει
ζήσει ζόφους χωρίς τελειωμό. Έχει εξυψωθεί στο επίπεδο του Θεού και έχει
γκρεμιστεί σε επίπεδα κάτω από αυτά που περιφέρονται τα σκουλήκια της λάσπης.
Όλα αυτά συμβαίνουν για έναν απλό λόγο. Η ανθρωπότητα "βαδίζει" στην
πορεία της, κρατώντας στα χέρια της μια "ευχή" και μια "κατάρα". Η "ευχή" είναι ν' ανακαλύπτει τα καλύτερα και η
"κατάρα" είναι να τα χρησιμοποιεί εις βάρος του εαυτού της. Οι
μεγαλύτερες αθλιότητες που έχουν συμβεί στον κόσμο οφείλονται στα μεγαλύτερα
επιτεύγματα του ανθρώπου. Τα πιο "λαμπρά" παιδιά της ανθρωπότητας
παράγουν "καρπούς" και τα πιο άθλια παίρνουν αυτούς τους
"καρπούς" για να τους εκμεταλλευτούν εις βάρος της. Τα πιο άθλια και
θλιβερά ανθρωποειδή έχουν γίνει πλούσια και ισχυρά χάρη στη "δωρεά"
των άριστων της κοινωνίας. Την ανιδιοτέλεια των δημιουργών τη διαδέχεται η
κερδοσκοπία των διαχειριστών. Την αγάπη των ευεργετών τη διαδέχεται η υποκρισία
των "δικηγόρων" τους.
Από τους
"καρπούς" των πιο απλών ανθρώπων —που μόχθησαν για να προσφέρουν
στους συνανθρώπους τους— μέχρι και τη "δωρεά" του Ίδιου του Θεανθρώπου
συνέβησαν τα ίδια ακριβώς πράγματα. Μάλιστα, συμβαίνει και το εξής παράδοξο.
Όσο πιο "μεγάλο και ωραίο" είναι αυτό το οποίο παραδίδεται από αγάπη
στους ανθρώπους, τόσο πιο "μικρό και άσχημο" είναι αυτό το οποίο
βιώνουν. Στο όνομα της δημοκρατίας, που αποτελούσε τη μέγιστη δωρεά που έχουν
κάνει άνθρωποι σε ανθρώπους, σκοτώθηκαν άπειροι άνθρωποι. Φασίστες ανέλαβαν να
σκοτώνουν ανθρώπους στο όνομα της δημοκρατίας και της ειρήνης. Το ίδιο συνέβηκε
και με τον κομμουνισμό. Στο όνομα του δίκιου του εργάτη οι φασίστες έκαναν τα
ίδια. Ακόμα και ο Θεάνθρωπος Χριστός δεν ξέφυγε από αυτήν την κακοδιαχείριση.
Στο όνομα του Χριστού μπήκε η ανθρωπότητα στον απάνθρωπο Μεσαίωνα. Στο όνομα
του Χριστού "σκοτείνιασε" ο πλανήτης. Στο όνομα της αγάπης που
πρέσβευε σκορπίστηκε το μίσος, που αιματοκύλησε όσο κανένα άλλο την
ανθρωπότητα.
Σήμερα κάτι ανάλογο
γίνεται με άλλο ένα "όνειρο" της ανθρωπότητας. Εκατομμύρια ανθρώπων
επί αιώνες ονειρεύονταν έναν ενιαίο κόσμο. Έναν κόσμο χωρίς σύνορα και χωρίς
διχασμούς. Έναν κόσμο στον οποίον δεν θα υπήρχε φτώχεια και πείνα. Αυτοί οι
ευαίσθητοι άνθρωποι ονειρεύονταν να γίνουν "πολίτες του κόσμου".
Ονειρεύονταν έναν κόσμο ενιαίο, χωρίς πόλεμο, όπου η πρόσβαση των πάντων στην
κοινή πανανθρώπινη κληρονομιά θα ήταν δεδομένη. Άνθρωποι βασανίστηκαν, επειδή
είχαν τη φαεινή ιδέα να γίνουν φορείς αυτού του "ονείρου". Οι καλύτεροι
άνθρωποι, που γεννήθηκαν σ' αυτόν τον πλανήτη.
