Ο ΘΕΟΣ και η κρυπτογραφημένη γλώσσα Του!!!

Η ελληνική γλώσσα αποτελεί το πιο μυστηριώδες και ισχυρό "εργαλείο" στον χώρο του πνεύματος. Το σύνολο των ανθρωπίνων γνώσεων, οι οποίες συνδέονται με θρησκευτικά "μυστήρια", έχει την ελληνική γλωσσική "αποτύπωσή" του ...Μια "αποτύπωση", την οποία γνώριζαν οι μεγάλοι ορκισμένοι "μύστες" των αρχαίων μυστηρίων ...Στρατηγοί, αρχιερείς και αυτοκράτορες. Από την Αθήνα τού Περικλή, τη Σαμοθράκη τού Φίλιππου και τη Βαβυλώνα τού Αλέξανδρου μέχρι τη Ρώμη τού Καίσαρα και την Νέα Ρώμη του Κωνσταντίνου, όλοι οι "εκλεκτοί" γνώριζαν αυτήν την "αποτύπωση" ...Μια "αποτύπωση", την οποία υποπτεύονταν από την αρχαιότητα κιόλας κάποιοι "συνωμοσιολόγοι".

Από τότε γνώριζαν πολλοί κοινοί "θνητοί" ότι η ελληνική γλώσσα αποτελεί μια κλειδωμένη μορφή λόγου, αλλά δεν μπορούσαν να την "παραβιάσουν". Υποπτεύονταν ότι πρόκειται περί μιας μορφής λόγου με πολλά "παράλληλα" επίπεδα, αλλά δεν μπορούσαν να τα "διαπεράσουν" ...Επίπεδα, τα οποία εκ πρώτης όψεως δεν φαίνονται, αλλά για πολλούς ήταν πάντα βέβαιο ότι υπήρχαν ...Επίπεδα, τα οποία, όταν κάποτε θα αποκαλύπτονταν, θα αποδείκνυαν το μεγαλειώδες τής ελληνικής γλώσσας ...Τόσο μεγαλειώδες, που "έπεισε" πολλούς να την θεωρούν ως τη γλώσσα του Θεού ...Την μόνη γλώσσα που είχε τις προδιαγραφές να μιλάει
ένας Θεός.
Αυτό δεν το λέμε εμείς, επειδή τυγχάνει αυτή να είναι η μητρική μας γλώσσα. Αυτό το καταλαβαίνει κάποιος από τις συμπεριφορές των κορυφαίων παραγόντων της εξουσίας απέναντι σ' αυτήν τη γλώσσα. Δεν είναι τυχαίο που οι ΗΠΑ - στην παντοδυναμία τους - ονομάζουν την "ελίτ" τής Κολεγιακής τους νεολαίας ως "Greeks", αφήνοντάς την να "τοποθετείται" σε αδελφότητες με συμβολισμούς, οι οποίοι έχουν να κάνουν με τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου. Δεν είναι τυχαίο που οι ειδικοί των ηλεκτρονικών υπολογιστών προβλέπουν ότι στο μέλλον η ελληνική γλώσσα θα είναι αυτή που θα επικρατήσει στον προγραμματισμό των υπερυπολογιστών της τεχνητής νοημοσύνης τού μέλλοντος. Δεν είναι τέλος παράξενο, που, οι Αμερικανοί μόνον, έχουν ξοδέψει δισεκατομμύρια δολάρια πάνω σε προγράμματα, τα οποία αφορούν την αποκωδικοποίηση των αρχαίων ελληνικών κειμένων και άρα της ελληνικής γλώσσας.
Είναι γνωστό δηλαδή - εδώ και αιώνες - ότι η ελληνική γλώσσα συνδέεται με την ανώτατη εξουσία και βέβαια με τα μυστήρια που την αφορούν. Γι' αυτόν τον λόγο αποτελούσε "βλασφημία" η οποιαδήποτε αποκάλυψη που την αφορούσε. Αποτελούσε μέγα έγκλημα - που τιμωρούνταν με τη θανατική ποινή - η αποκάλυψη μυστικών, τα οποία είχαν σχέση με τη μεταφορά "κλειδωμένης" γνώσης μέσω των προφητειών. Ακόμα και την προδοσία στην πατρίδα οι Έλληνες μπορούσαν να την συγχωρήσουν ...Την προδοσία, όμως, απέναντι στον Θεό και στα "θεμέλια" του ελληνικού πολιτισμού δεν την συγχωρούσαν με τίποτε. Η περίπτωση του Αλκιβιάδη, ο οποίος γλίτωσε την τιμωρία για την προδοσία του, αλλά απειλήθηκε με θάνατο για τη βεβήλωση των Ελευσίνιων Μυστηρίων, είναι η πιο χαρακτηριστική.
Το "σενάριο" περί "κλειδώματος" της γλώσσας το ενίσχυε και μια άλλη ιδιομορφία των Ελλήνων: Οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τα γράμματα ως αριθμούς. Αυτό από μόνο του "έδειχνε" προς μια κατεύθυνση ...Έκανε κάποιους να "ψυλλιάζονται" ότι θα μπορούσε να υπάρχει κάποια "υπόγεια" σχέση μεταξύ γραμμάτων και αριθμών. Κάποια αποκρυφιστική σχέση όχι και τόσο προφανής για τους αμύητους. Κάποια σχέση, η οποία παρήγαγε "κρυπτογράφηση" κάποιων εννοιών. Επειδή όμως οι αριθμητικές "πράξεις", με απλή αντικατάσταση των γραμμάτων με αριθμούς, έβγαζαν σε αδιέξοδο, δεν επέμεναν περισσότερο.
Υπήρχε δηλαδή πάντα μια υποψία, η οποία άγγιζε τα όρια της βεβαιότητας ότι η ελληνική γλώσσα ήταν μια "κλειδωμένη" μορφή λόγου. Από εκεί και πέρα, όμως, τα πράγματα περιπλέκονται, γιατί η "παραβίασή" της δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση ...Καθόλου εύκολη, αν σκεφτεί κάποιος ότι ακόμα και σήμερα εξακολουθούν να "αιωρούνται" οι ίδιες υποψίες και καμία απόδειξη. Μιλώντας λοιπόν για αποδείξεις, ερχόμαστε σε μια άλλη κατάσταση εξίσου προβληματική. Πώς μπορούμε να καταλάβουμε ποια είναι τα "κλειδιά" αυτής της γλώσσας; Είναι μερικά πράγματα, τα οποία μόνον εκ του αποτελέσματος κρίνονται ...Δεν υπάρχει άλλη περίπτωση να κριθούν όταν δεν υπάρχει ένα προηγούμενο "μέτρο", για να τα κρίνει και να τα αξιολογήσει.
Βρισκόμαστε, για παράδειγμα, μπροστά από μια κλειδωμένη πόρτα και αδυνατούμε να την ανοίξουμε. Επειδή δεν μπορούμε να την παραβιάσουμε, είμαστε βέβαιοι πως είναι κλειδωμένη με μια μυστηριώδη "κλειδαριά", αλλά δεν έχουμε το κλειδί για να την ανοίξουμε. Είναι τόσο περίεργη η "κλειδαριά", που υποθέτουμε ότι - λόγω κλειδώματος - αυτή υπάρχει, αλλά δεν ξέρουμε καν πώς θα μπορούσε να είναι το κλειδί της. Σε μια τέτοια περίπτωση τι κάνουμε; ..."Ψαχνόμαστε" όλοι μαζί, για να δούμε πώς μπορούμε να ξεκλειδώσουμε αυτό, το οποίο αντιλαμβανόμαστε ως "κλειδαριά" ...Ψάχνουμε να δούμε τι απ' όλα αυτά, που έχει ο καθένας μας επάνω του, μπορεί να αποτελεί "κλειδί" γι' αυτήν τη μυστηριώδη κλειδαριά. Από τη στιγμή δηλαδή που κανένας δεν έχει ξαναδεί μια τέτοια "κλειδαριά", ευνόητο είναι ότι κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει και πώς θα μπορούσε να είναι το "κλειδί" της...Δεν γνωρίζει αν θα είναι ένα συμβατικό κλειδί - όμοιο με αυτά που γνωρίζει - ή κάτι άλλο, το οποίο δεν μοιάζει με τέτοιο ...Αν θα μοιάζει με ένα κοινό "καρφί" ή με μια "λάμα" ή με μια πιστωτική "κάρτα".
Σε μια τέτοια περίπτωση, δηλαδή, δεν ισχύει τίποτε απ’ όσα γνωρίζουμε. Τα πάντα ξεκινάνε από μια μηδενική βάση γνώσης. Αναγκαστικά. Δεν αρκεί δηλαδή το ότι έχεις δει κάποια κλειδιά στη ζωή σου, ώστε να υποθέσεις το πώς θα είναι κι αυτά που αναζητάς για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Το ότι έχεις δει κλειδιά, δεν σημαίνει ότι ξέρεις πώς είναι όλα τα κλειδιά, εφόσον δεν είναι όλες οι κλειδαριές ίδιες. Από τη στιγμή που η κλειδαριά είναι παντελώς άγνωστη, σημαίνει ότι το αντίστοιχο θα αφορά και τα κλειδιά της.
Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να δοκιμαστούν τα πάντα πάνω της, εφόσον κανένας δεν γνωρίζει τι συμβαίνει, ώστε να αποκλείσει κάποια πιθανά κλειδιά. Πώς θα μπορούσε άλλωστε κάποιος να το κάνει αυτό; Πώς μπορείς να κρίνεις ένα κλειδί για μια κλειδαριά που δεν γνωρίζεις πώς λειτουργεί; Εφόσον δεν μπορείς να ξεκλειδώσεις μια πόρτα, δεν μπορείς να γνωρίζεις και πώς είναι το κλειδί της. Άρα; ...Άρα δοκιμάζουν όλοι - όσο περίεργο κι αν φαίνεται αυτό που θέλουν να δοκιμάσουν ως "κλειδί" - και περιμένουν να κριθούν από το αποτέλεσμα ...Δοκιμάζουν, και, αν ανοίξει η κλειδαριά, θα μάθουν όλοι πώς περίπου ήταν και το "κλειδί" της.
Γιατί το λέμε αυτό, το οποίο μοιάζει μάλλον προφανές και ως εκ τούτου περιττό; ...Γιατί απλούστατα δεν είναι ...Δεν είναι, τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση. Το 1994 παρέδωσα στη δημοσιότητα αυτό, το οποίο θεωρώ κορυφαίο πνευματικό μου "απόκτημα": Τη Θεωρία των Αριθμών ...Το "εργαλείο", το οποίο ξεκλειδώνει την ελληνική γλώσσα στο σύνολό της ...Το "εργαλείο", το οποίο ανοίγει ταυτόχρονα καί τα αρχαία ελληνικά ιερά κείμενα καί τα χριστιανικά ...Το "εργαλείο", το οποίο, με την ύπαρξή του και μόνον, αποδεικνύει ότι οι θρησκείες όλων των ανθρώπων είναι συγκοινωνούντα "δοχεία", τα οποία λειτουργούν με βάση τον σχεδιασμό ενός Υπέρτατου Νου. Συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από τότε που παραδόθηκε στη δημοσιότητα αυτή η θεωρία, η οποία "ανοίγει" το σύνολο των ιερών κειμένων και όμως συνεχίζει να παραμένει "αόρατη".
Στη διάρκεια αυτών των είκοσι χρόνων την "δείχνω" σε ανθρώπους, οι οποίοι αντιδρούν σαν "τυφλοί" και την εξηγώ σε ανθρώπους, οι οποίοι λειτουργούν σαν "κουφοί". Ίσως η χρονική περίοδος να μην ήταν "ώριμη", αλλά αυτό το "εργαλείο" πέρασε παντελώς απαρατήρητο για τον πολύ κόσμο ...Σαν να μην το "έβλεπαν" ...Σαν να μην καταλάβαιναν τι διάβαζαν. Τι έκαναν όλοι αυτοί, οι οποίοι ήρθαν απέναντι στη μοναδική αυτήν ανακάλυψη; ...Δεν σεβάστηκαν αυτό, το οποίο λίγο πιο πάνω θεωρούσαμε σαν προφανές ...Μπροστά σε μια "πόρτα", η οποία παρέμενε "κλειδωμένη", επέμεναν να παριστάνουν τους ειδικούς "κλειδολόγους".
Ενώ δεν μπορούσαν να "ξεκλειδώσουν" την "κλειδαριά" της ελληνικής γλώσσας, ταυτόχρονα ήταν οι απόλυτα ειδικοί, για να καταλάβουν ποιο "κλειδί" την ανοίγει και ποιο όχι. Ήταν απόλυτα σίγουροι ότι το δικό μου το "κλειδί" ήταν λάθος ...Όχι επειδή δεν "άνοιγε" τη γλώσσα - όπως υποσχόταν -,  αλλά επειδή δεν συμφωνούσαν καν με το "κλειδί" ...Δεν περνούσαν καν στη δεύτερη "φάση" τής υπόθεσης ...Δεν έκαναν τον κόπο να το "ακυρώσουν" δια της χρήσεώς του ...Να κάνουν έναν δικό τους έλεγχο, για να δουν αν τέλος πάντων κάνει αυτά τα οποία υπόσχεται. Είναι δυνατόν να μην ξέρεις πώς λειτουργεί μια "κλειδαριά" και να είσαι απόλυτα σίγουρος για το πώς είναι το "κλειδί" της; ...Ξέρεις όλα τα κλειδιά του κόσμου και αποφασίζεις για το ποιο αποτελεί κλειδί και ποιο όχι;
Το "ζ" δεν είναι το "6"..., μου έλεγαν, ...γιατί αυτό είναι το "στίγμα", επέμεναν ...Το " ς’" ήταν το "6". Μα, δεν τους είπε κανένας ότι το "ζ" ήταν για εμένα το "6" ...Εγώ το μετρούσα ως 6 και αυτό ήταν κάτι διαφορετικό από το να ισχυριστεί κάποιος ότι συμβόλιζε το "6". Το "κ’"..., μου έλεγαν, ...δεν είναι 1, αλλά 20. Και πάλι το ίδιο τούς απαντούσα ...Δεν με ενδιαφέρει, γιατί απλούστατα δεν κάνω αρίθμηση ...Υπολογισμό κάνω, και αυτό είναι κάτι το τελείως διαφορετικό, εφόσον ο κάθε υπολογισμός στηρίζεται σε δικές του παραμέτρους. Μέχρι και το "κόππα" θυμήθηκαν, για να μου υπενθυμίσουν ότι τα γράμματα της ελληνικής γλώσσας δεν ήταν είκοσι τέσσερα αλλά είκοσι πέντε. Και πάλι την ίδια απάντηση έδινα, την οποία δεν την λάμβαναν υπ' όψιν. Υπήρχε καμία λέξη στα ελληνικά κείμενα, που να είχε μέσα της το "κόππα" και εγώ να μην το μετρούσα, όπως έκανα με τα υπόλοιπα γράμματα; Ό,τι γράμμα έβλεπα το "μετρούσα" και πάντα η "μέτρηση" είχε την ίδια αρχή με βάση μια ειδική "εφαρμογή" ...Μια "εφαρμογή", η οποία στην πραγματικότητα ήταν ένας ειδικός "αλγόριθμος", ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με το αρχαίο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Είχαν τέτοια "αγωνία" να αποδείξουν ότι δεν ισχύει η θεωρία μου, που δεν έμπαιναν καν στον κόπο να δουν τι "αποκαλύπτει" η θεωρία αυτή ...Δεν έμπαιναν καν στον κόπο να δουν πώς λειτουργεί ο "αλγόριθμος" ..."Κολλούσαν" στο "κλειδί" και δεν έβλεπαν τι "άνοιγε" το "κλειδί" αυτό ..."Κολλούσαν" στο δάκτυλο και δεν έβλεπαν το φεγγάρι ...Δεν σκέφτονταν το πιο απλό: Αν τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου αντιστοιχίζονταν με τους "γραμματαριθμούς" των αρχαίων Ελλήνων, δεν θα είχαμε καν αυτήν την κουβέντα ...Δεν θα θεωρούσαμε ότι η ελληνική γλώσσα είναι "κλειδωμένη" ...Ο καθένας θα την "ξεκλείδωνε", γιατί όλοι οι ελληνόφωνοι είχαν γνώση τόσο της ελληνικής γραφής όσο και της ελληνικής αρίθμησης. Λέμε τίποτε περίεργο; Είναι σαν να λες σε κάποιον ότι, εδώ, που γράφει "λουκούμι", εννοεί "βόμβα", και εκείνος να σου λέει πως είναι λάθος αυτό το οποίο λες, γιατί υπάρχει η ελληνική λέξη "βόμβα" ...Γιατί να μην το γράψει στα ελληνικά; ...Μήπως για να το κρύψει, λέμε εμείς; ...Μήπως για να το πάρεις στα χέρια σου άφοβα;
Όταν δεν καταλαβαίνει κάποιος την ανάγκη τής κρυπτογράφησης, δεν μπορεί να καταλάβει τίποτε απ’ όσα την αφορούν. Στο σημείο αυτό χρήσιμο θα ήταν να πούμε λίγα πράγματα για την κρυπτογράφηση ...Να εξηγήσουμε επί τροχάδην τον λόγο που θα υπήρχε για κάποιους η ανάγκη της κρυπτογράφησης. Είναι μια καλή ευκαιρία να το αναλύσουμε, γιατί κάποιοι δεν μπορούν - και δεν θέλουν - να πιστέψουν πως, ακόμα και οι πιο αγνές προθέσεις μπορούν να προκαλέσουν πόνο ...Δεν μπορούν να πιστέψουν πως ακόμα και το "κακό" πρέπει να μεταμφιέζεται σε "καλό", προκειμένου, μέσω "παρεξηγήσεων", να παράγεται έργο. Είναι απολύτως απαραίτητο το αγαθό και οι αγνές προθέσεις του να προστατευτούν, όταν υπάρχουν τεράστια κόστη από τους σχεδιασμούς αυτών που κατευθύνουν τον κόσμο.
Με τα τόσα δεινά που έχει περάσει η ανθρωπότητα όλους αυτούς τους αιώνες το παράξενο θα ήταν να μην υπάρχει κρυπτογράφηση, για κάποιον που πιστεύει στον Θεό, την ειλικρίνεια και τη φιλανθρωπία Του. Θα ήταν παράξενο να μην υπάρχει κρυπτογράφηση για έναν Θεό, που θα ήθελε να οδηγήσει τον άνθρωπο στην ανθρωποκτόνο πρόοδο και στην ανάπτυξη, λέγοντάς του μόνον την Αλήθεια ...Μια πρόοδο, η οποία, για να επιτευχθεί, απαιτούσε τόνους αίματος, ώστε να έρθει σε πέρας μέσω ενός περίπλοκου σχεδιασμού. Την ανάγκη λοιπόν Αυτού, που δρομολογεί τα αναγκαστικά άσχημα πράγματα και θέλει να λέει μόνον την Αλήθεια, καλύπτει η κρυπτογράφηση. Την ανάγκη Αυτού, που ήθελε κάποτε να "προφητεύσει" το άσχημο ανθρώπινο μέλλον, ώστε σε κάποια στιγμή να επιβεβαιωθεί η τελειότητα του σχεδιασμού Του, καλύπτει η κρυπτογράφηση.
Αν υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι μια Ανώτερη Δύναμη κατευθύνει τον κόσμο προς έναν "στόχο", πιθανότατα να ήθελε να είχε εκείνα τα στοιχεία, τα οποία θα αποδείκνυαν κάποτε ότι τα πάντα έγιναν βάση Σχεδίου και όχι τυχαία ...Πώς όμως μπορεί να γίνει μια τέτοια απόδειξη; ...Με την εκ των προτέρων απόλυτη περιγραφή αυτών που θα γίνονταν στο μέλλον. Πώς μπορεί να γίνει όμως αυτό, χωρίς στο ενδιάμεσο διάστημα να απειληθεί ο σχεδιασμός από τις προφητικές αποκαλύψεις; ...Με κωδικοποιημένα κείμενα ...Περιγράφουμε τα ΠΑΝΤΑ, χωρίς να αποκαλύπτουμε ΤΙΠΟΤΑ... Αυτό, το οποίο λέγαμε παραπάνω ...Με ακριβείς "μύθους" περιγράφεται με ακατανόητο τρόπο η ακριβής πορεία τής ανθρωπότητας.
Αυτή ήταν η ανάγκη, την οποία κάλυπτε η κρυπτογράφηση ...Ο Θεός έπρεπε να πάρει πολύ σκληρές αποφάσεις για ένα πολύ οδυνηρό μέλλον και ταυτόχρονα έπρεπε να προστατεύσει την "Φιλαλήθειά" Του. Δεν μπορεί ο Θεός, στο όνομα ακόμα και της πιο αγαθής σκοπιμότητας και φιλοδοξίας, να εμφανίζεται ψευδόμενος. Αυτό, όμως, ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα, γιατί με τη γυμνή και απροκάλυπτη αλήθεια δεν θα μπορούσε να δρομολογηθεί τίποτε σημαντικό για το ανθρώπινο είδος. Ο άνθρωπος θα τρόμαζε από το αληθές κόστος τής προόδου και θα την αρνιόταν. Θα αντιδρούσε και θα παράμενε στις λάσπες όπου βρισκόταν ...Θα "πάγωνε" όταν θα έκανε κρύο και θα "έβραζε" όταν θα έκανε καύσωνα ...Θα κατοικούσε σε παράγκες και θα πέθαινε ακόμα και από την πιο ασήμαντη μόλυνση. Αυτό είναι το επίπεδο που μπορούσε να κατακτήσει ο θνητός άνθρωπος με σχεδιασμό στη δική του κλίμακα ευφυΐας και χρόνου που είχε στη διάθεσή του. Αυτό, δηλαδή, το οποίο βλέπουμε να βιώνουν στην τρίτη χιλιετία φυλές τού Αμαζονίου ή της Γουϊνέας.
Το σύνολο της ανθρώπινης ανάπτυξης απαιτούσε σχεδιασμούς άλλης κλίμακας, που μόνον ένας αθάνατος και υπερευφυής Θεός μπορούσε να δρομολογήσει ...Σχεδιασμούς με τρομερά επιτεύγματα, αλλά εξίσου τρομερά κόστη. Αυτό το δεύτερο ήταν το μέγα πρόβλημα. Γιατί; ...Γιατί, αν ο άνθρωπος γνώριζε το μέλλον του, μπορεί και να εγκατέλειπε την προσπάθεια της προόδου ...Μπορεί και να εγκατέλειπε τη θρησκεία, που οδηγούσε στην πρόοδο αυτήν ...Μπορεί και να εγκατέλειπε τον ίδιο τον Θεό, που είχε ως στόχο Του να βάλει τον άνθρωπο να πραγματοποιήσει έναν τέτοιο άθλο. Ο θνητός άνθρωπος μόλις θα έβλεπε το κόστος αυτής της προόδου, που θα καλούνταν να πληρώσει, μπορεί να γινόταν μοιρολάτρης και να τα παρατούσε ...Μπορεί να "αυτοκτονούσε". Αν γνώριζε, για παράδειγμα, τι τον περίμενε εντός του χριστιανισμού - στους αιώνες που ακολούθησαν της εμφάνισης του Χριστού -,  μπορεί και να μην γινόταν ποτέ χριστιανός. Αν γνώριζε πόσο αίμα θα χυνόταν μετά την εμφάνιση τού Χριστού, θα είχε άλλη άποψη για πολλά πράγματα.
Με τα κωδικοποιημένα κείμενα δεν υπήρχε τέτοιος κίνδυνος. Ο "σκύλος" θα ήταν χορτάτος και η "πίτα" ολόκληρη. Ο Θεός θα έλεγε την αλήθεια, για να μην απειλείται η Φύση Του και ο άνθρωπος απλά δεν θα μπορούσε να την αξιοποιήσει. Ο άνθρωπος θα μάθαινε την αλήθεια και απλά δεν θα την καταλάβαινε. Ο αθάνατος Θεός θα σχεδίαζε και ο θνητός άνθρωπος, εξαιτίας της παρανόησης - με δική του ευθύνη - θα εκτελούσε τον Σχεδιασμό. Αυτός, που δρομολογούσε τη σκληρή κατάσταση και ήταν υποχρεωμένος εκ του ρόλου Του να αποκαλύψει την αλήθεια, μπορούσε ταυτόχρονα να αποκαλύπτει την αλήθεια, χωρίς αυτή η αλήθεια να επηρεάζει τον Σχεδιασμό Του.
 ...Μπορούσε να αποκαλύπτει τα τρομερά και τα ολέθρια, χωρίς αυτά να επηρεάζουν την ψυχολογία του ανθρώπου, η οποία έπρεπε να παραμένει ακμαία ...Μπορούσε να αποκαλύπτει τα χειρότερα με έναν τρόπο μάλιστα γοητευτικό, που έμοιαζε με ακίνδυνο παραμυθάκι ή μια διδακτική παραβολή. "Ενημέρωσε" ο Θεός, για παράδειγμα, τους Έλληνες ότι θα "χάνονταν" για το κέρδος της πανανθρώπινης προόδου, αλλά δεν τους τρόμαξε. Τους "ενημέρωσε" ότι θα "πέθαιναν" και αυτοί δεν τρόμαξαν. Πώς έγινε αυτό; ...Λάθος κατάλαβαν όταν τους "μίλησε".
Αυτός τους "ενημέρωσε" μέσω του Υιού Του, αλλά αυτό δεν σημαίνει κι ότι "συνεννοήθηκαν" μεταξύ τους. Αυτός τους είπε ότι ο κόκκος τού σίτου πρέπει να πεθάνει, για να φέρει πολύ καρπό. Αυτός, όμως, γνώριζε ότι οι Έλληνες ήταν ο σίτος ...Οι Έλληνες δεν γνώριζαν πως οι ίδιοι ήταν ο σίτος που έπρεπε να πεθάνει. Νόμιζαν ότι μιλάει για κάποιους άλλους ή για τον εαυτό Του. Πρόβλημά τους ήταν τι κατάλαβαν. Θεωρητικά, όμως, είχαν "ενημερωθεί". Αυτό ήταν απαραίτητο, γιατί έπρεπε ο άνθρωπος - έστω και εξαιτίας τής παρανόησης - να αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη των επιλογών του.
Από τη στιγμή που ήθελε να γίνει "Θεός", έπρεπε να πάρει την ευθύνη και για τα λάθη του ...Έπρεπε, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, να πάρει και την ευθύνη τής άγνοιάς του. Αν ο άνθρωπος, ως αυτοδίδακτος και ερασιτέχνης "Θεός" μπερδευόταν και έκανε λάθη, αυτό ήταν πρόβλημά του και όχι πρόβλημα του Θεού, που τον αντιμετώπιζε ως Ίσο και τον έβαζε στο "παιχνίδι" Του. Ο άνθρωπος ήθελε να "παίξει" τον θεό και θα έμπαινε σε ένα πραγματικά θανατηφόρο "σκηνικό" με δική του ευθύνη. Γι' αυτόν τον λόγο τον "έπαιξε" ο Θεός, ενώ τον είχε προειδοποιήσει πως δεν τον συμφέρει το "παιχνίδι" αυτό.
Είναι αυτό που λέμε ..."να προσέχεις τι εύχεσαι". Ο άνθρωπος ήθελε το "φορτίο" τού Θεού, αλλά δεν γνώριζε πόσο περίπου χρόνο και πόση προσπάθεια θα απαιτούσε να αποκτήσει δυνάμεις "Άτλαντα" ...Το ζήτησε ...και το πήρε. Αυτό ήταν το όλο μυστικό τού Σχεδιασμού. Έπρεπε ο άνθρωπος μέσα στους αιώνες να επαναλαμβάνει τα λάθη του πάντα με την ίδια "φρεσκάδα" και την ίδια "αφέλεια" ...Να τα επαναλαμβάνει, μέχρι να "προοδεύσει" από τα λάθη του ...Να τα επαναλαμβάνει, μέχρι να κρίνει ο Θεός ότι έφτασε σε εκείνο το σημείο ανάπτυξης, που δεν θα χρειαζόταν πλέον να κάνει άλλα λάθη ...Να τα επαναλαμβάνει, μέχρι ο Θεός να τον απαλλάξει από το βάρος.
Όλα αυτά, όπως αντιλαμβανόμαστε, μπορούν να συμβούν μόνον εξαιτίας της παρανόησης ...Όταν ο άνθρωπος θέλει τα "καλά" τού να είσαι Θεός, αλλά όχι τα αντίστοιχα κόστη ...Είναι δυνατόν να δρομολογηθούν μόνον όταν ο άνθρωπος πάρει λανθασμένες αποφάσεις εξαιτίας λανθασμένων εκτιμήσεων ...Μόνο όταν "ακούει" τα πάντα, αλλά "καταλαβαίνει" μόνον μερικά από αυτά τα οποία "ακούει" ...Μόνον όταν υπάρχουν οι αλήθειες κρυμμένες μέσα σε "μύθους", που τις κάνουν πιο γοητευτικές και βέβαια πιο "ακίνδυνες". Όταν όμως "ανοίξουν" αυτοί οι "μύθοι", θα δούμε μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική απ’ αυτήν που φανταζόμαστε και βέβαια απ’ αυτήν που περιγράφουν οι ίδιοι οι "μύθοι" στην "επιφάνειά" τους.
Τα "θηρία" και οι "δράκοι" των μύθων, αν αποκαλυφθούν, θα είναι κάτι πολύ διαφορετικό απ' αυτό που φανταζόμαστε. Γι' αυτόν τον λόγο υπήρχε αυτή η ανάγκη. Μπορεί αυτό, το οποίο ο Θεός περιέγραφε κωδικοποιημένα ως μολυσμένο "μήλο" - και άρα σαν υπέρτατο κακό -,  να είναι η δική Του Δωρεά, που η κακή της χρήση να την κάνει θανατηφόρα. Μπορεί Αυτός, τον οποίο σου έστειλε ως αγαπημένο Απεσταλμένο, να είναι ο Διάβολος, που εσύ εν αγνοία σου λατρεύεις ...Ο Διάβολος, που δεν γνώριζες, μέχρι που σου Τον αποκάλυψε Εκείνος που σου Τον έστειλε. Άρα; ...Άρα, έπρεπε να μπορεί να αποδείξει κάποτε πως όλα αυτά ήταν ένα οργανωμένο Σχέδιο για το καλό σου και όχι για το καλό Του ...Για το καλό, το οποίο θα ήταν τέλειο, άφθαρτο και αιώνιο και το οποίο δεν θα μπορούσες με κανέναν τρόπο να δημιουργήσεις μόνος σου. Έπρεπε να μπορεί να αποδείξει ότι το κακό "θηρίο", που περιγράφει ο μύθος ή το απόκρυφο κείμενο, ταυτιζόταν με ένα πρόσωπο, το οποίο είχε τελείως διαφορετική "εικόνα" ανάμεσα στους ανθρώπους.
Αυτή η "ψευδαίσθηση" επιτυγχάνεται με τα κωδικοποιημένα κείμενα ...Τα κείμενα των οποίων οι λέξεις "κρύβουν" ταυτότητες ...Τα κείμενα, τα οποία "ανοίγουν" μόνον όταν τα γράμματα αποκαλύψουν τους αριθμούς των λέξεων. Είναι άλλο πράγμα ένας αριθμός, ο οποίος περιγράφεται ως γράμμα και άλλο πράγμα ένα γράμμα, το οποίο "μετριέται" με αριθμό. Το πρώτο ακολουθεί τους γενικούς κανόνες που ακολουθεί μια ολόκληρη κοινωνία, η οποία χρησιμοποιεί τα γράμματα ως αριθμούς και το δεύτερο ακολουθεί μόνον τους κανόνες τού δημιουργού της. Ένας δημιουργός, δηλαδή, ο οποίος θέλει να "κλειδώσει" ένα κείμενο, μπορεί να μετράει τα γράμματα όπως θέλει, προκειμένου να συνθέσει κώδικα ...Αρκεί να περιλαμβάνει όλα τα γράμματα ενός αλφαβήτου και ο "αλγόριθμος" να είναι σταθερός.
Μπορεί να τα μετράει ανά τριάδες ή ανά εξάδες ή ανά εννιάδες ...Δικός του είναι ο "κώδικας", ό,τι θέλει κάνει. Μπορεί, δηλαδή, να μετράει το Α, το Δ, το Η κλπ. ως 1 ...το Β, το Ε, το Θ ως 2 κλπ.. Μπορεί να θέλει να μετράει το Α, το Η, το Ν ως 1 ...το Β, το Θ, το Ξ ως 2 κλπ.. Μπορεί να το κάνει με εννιάδες. Δεν υπάρχει περιορισμός, εφόσον ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, προκειμένου να διασφαλίσει αυτό το οποίο θέλει. Ποιο είναι αυτό; ...Το σταθερό αποτέλεσμα του "κλειδώματος" και το "απόρρητο" τού όλου θέματος. Αν ο καθένας μπορούσε να "ξεκλειδώσει" τα "κλειδωμένα", γιατί να μπει κάποιος στον κόπο να τα "κλειδώσει";
Ποια θεωρούμε "κλειδωμένα" κείμενα; ...Όλα εκείνα, τα οποία παρουσιάζουν ως έλλογα όντα διάφορα τέρατα, γίγαντες, ζώα κλπ.. Το σύνολο δηλαδή της ελληνικής μυθολογίας, με τα άλογα που πετούσαν και τα φίδια που ήταν μεταμορφωμένοι θεοί, είναι "κλειδωμένα". "Κλειδωμένη" είναι και η "ναυαρχίδα" της ελληνικής γλώσσας, τα Ομηρικά Έπη. Οι Θεοί, οι "μάγισσες", οι "Κύκλωπες" και οι "Σειρήνες" είναι κάτι άλλο απ’ αυτό τα οποίο εκ πρώτης περιγράφεται. Το ίδιο "κλειδωμένο" είναι και το απολύτως κορυφαίο χριστιανικό αποκρυφιστικο κείμενο, που είναι η Αποκάλυψη του Ιωάννη ...Ένα κείμενο, το οποίο περιγράφει "θηρία" και "δράκοντες" και το οποίο γράφηκε στην ελληνική γλώσσα, για τους ίδιους λόγους, από τον ίδιο ΝΟΥ.
Η Αποκάλυψη, μάλιστα, είναι πολύ πιο "γενναιόδωρη" απ' όλα τα υπόλοιπα κείμενα της ελληνικής γραμματείας ...Μας δίνει ως πληροφορία ασφαλή αυτό το οποίο όλοι οι υπόλοιποι υπέθεταν, αλλά δεν ήταν σίγουροι, εφόσον δεν μπορούσαν να το αποδείξουν ...Μας αποκαλύπτει άμεσα - και απολύτως ευθέως - ότι η ελληνική γλώσσα είναι "κλειδωμένη" μορφή λόγου, πράγμα το οποίο δεν μπορούσαν να το αποδείξουν όλοι οι υπόλοιποι, εφόσον δεν μπορούσαν να την "ξεκλειδώσουν" και άρα να δικαιωθούν εκ του αποτελέσματος.
Τι μας λέει η Αποκάλυψη; ..."Ώδε η σοφία εστίν. ο έχων νουν ψηφισάτω τον αριθμόν του θηρίου. αριθμός γαρ ανθρώπου εστί. και ο αριθμός αυτού χξς'.". (Εδώ είναι αναγκαία η σοφία. Εκείνος που έχει νόησιν άς λογαριάση τον αριθμόν του θηρίου. είναι αριθμός ανθρώπου και ο αριθμός του είναι χξς' (666).) (Αποκ. Ιωάν. 13.18). Από αυτήν τη φράση της Αποκάλυψης αποκαλύπτεται με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι η ελληνική γλώσσα είναι "κλειδωμένη". Όποιος δέχεται την Αποκάλυψη ως θείο έργο, δέχεται και τα όσα γράφονται σ’ αυτήν στο σύνολό τους.
Εδώ μας βεβαιώνει ότι υπάρχει αριθμός, που χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο, καθώς και μία έννοια, όπως το "θηρίον". Υπάρχει δηλαδή ένα "θηρίον", το οποίο αναγνωρίζεται από τον "αριθμό" του και αυτός είναι άνθρωπος. Ο κάθε άνθρωπος, όμως, ως χαρακτηριστικό, απ’ όσα γνωρίζουμε, έχει μόνον το όνομα του. Με το όνομα ξεχωρίζουμε έναν άνθρωπο από έναν άλλο. Άρα, εφόσον το μόνο χαρακτηριστικό είναι το όνομα, από εκεί πρέπει να βρούμε τον αριθμό, που είναι κι αυτός χαρακτηριστικός. Ένα όνομα είναι μία λέξη και μία λέξη αποτελείται από γράμματα. Συνεπώς το ζητούμενο είναι να βρούμε τη σχέση εκείνη, η οποία υπάρχει μεταξύ αριθμών και γραμμάτων.
Αυτήν τη σχέση την αναζητούμε στην Αποκάλυψη και τα Ευαγγέλια - πλην του Ματθαίου -,  που είναι γραμμένα στα ελληνικά. Έτσι τα γράμματα είναι τα 24 της ελληνικής.. Τα γράμματα ενός αλφαβήτου, όμως, έχουν πάντα μια μόνιμη θέση στη σειρά με την οποία εμφανίζονται. Άρα, επίσης μόνιμη μπορεί να γίνει η οποιαδήποτε αρίθμηση τους, όπως κι αν "ομαδοποιηθούν". Έτσι, το άλφα εμφανίζεται πάντα πρώτο και χαρακτηρίζεται από τον αριθμό 1, ενώ το γιώτα εμφανίζεται πάντα ένατο και χαρακτηρίζεται από τον αριθμό 9. Εδώ θα συναντήσουμε ένα άλλο πρόβλημα. Ενώ τα γράμματα είναι 24, οι αριθμοί είναι εννέα. Το μηδέν δεν υπολογίζεται, γιατί δεν αντιπροσωπεύει κανένα γράμμα. Εφόσον λοιπόν προσπαθούμε να βρούμε έναν τύπο ή έναν πίνακα, που να δείχνει τη σχέση αυτήν, πρέπει ν’ αποφασίσουμε για την ακριβή αντιστοιχία ...αν το κάπα είναι 1 ή 10, όπως και το ωμέγα 6 ή 24.
Ποιο είναι το πρόβλημά μας τώρα; Όντας σίγουροι ότι η ελληνική γλώσσα είναι μια γλώσσα που "κλειδώνεται", το αμέσως επόμενο πράγμα που σκεφτόμαστε είναι να βρούμε τα "κλειδιά" της. Αφού είμαστε πλέον σίγουροι ότι "κλειδώνεται", πρέπει να βρούμε το πώς "κλειδώνεται". Πού θα βρούμε όμως τα "κλειδιά" της μέσα στο "χάος" της ελληνικής γραμματείας; Πού θα βρεις τα "κλειδιά" μέσα σε έναν "ωκεανό" γνώσης που έχουν δημιουργήσει οι Έλληνες και ο οποίος "ωκεανός" για χιλιάδες χρόνια "φιλτράρεται" καθημερινά από άπειρους ελληνόφωνους, χωρίς ποτέ να έχει δείξει σημάδια αδυναμίας στην άμυνά του;
Σκεπτόμενοι πονηρά, τι κάνουμε; Εφόσον πιστεύουμε στον Χριστό, πιστεύουμε και στην ιδιότητά Του. Άρα, ως Υιός του Θεού, θα γνωρίζει το Σχέδιο τού Θεού. Εφόσον λοιπόν είναι ο Υιός του Θεού, θα γνωρίζει και τη γλώσσα στην οποία "αποτύπωσε" ο Θεός το Σχέδιο Του. Εφόσον όμως θα ήθελε ο Ίδιος να μπορεί κάποτε να μας αποδείξει με αδιαμφισβήτητο τρόπο την ταυτότητά Του, τι θα ήταν το ιδανικότερο; ...Στον κύριο "όγκο" τής κληρονομιάς Του, που ταυτίζεται με τον Ίδιο, να μας είχε αφήσει τα "κλειδιά" της. Εφόσον ο Χριστός ταυτίζεται μόνον με τον Λόγο Του και τίποτε άλλο, είναι βέβαιο ότι μέσα στον Λόγο που μας άφησε, θα πρέπει να υπάρχουν όλα εκείνα τα στοιχεία που μας ενδιαφέρουν. Από το άπειρο, δηλαδή, περιοριστήκαμε σε ένα βιβλίο, το οποίο είναι η Καινή Διαθήκη ...και αυτό όχι ολόκληρο, εφόσον μπορούμε να περιοριστούμε μόνον στα τρία Ευαγγέλια που είναι γραμμένα στα ελληνικά.
Μέσα σε αυτόν τον περιορισμένο όγκο, ο οποίος περιγράφει το σύνολο του Λόγου τού Χριστού, αναζητούμε τα "κλειδιά" τής ελληνικής γλώσσας. Είναι βέβαιο ότι υπάρχουν, γιατί έπρεπε ο Χριστός να βρει τρόπο να μας "ενημερώσει" ότι γνώριζε αυτά τα οποία θα συμβούν - και εξαιτίας Του - στον κόσμο, προκειμένου κάποτε να "δικαιωθεί" και αυτός ο Ίδιος. Σύμφωνα λοιπόν με τον Λόγο του Χριστού, που είναι Γνώστης, το ζητούμενο για την Ολοκλήρωση του Σχεδίου τού Θεού είναι να γεννηθεί ο Υιός του Ανθρώπου. Για να γεννηθεί ένας άνθρωπος πρέπει να συμπληρωθούν 9 μήνες. Επίσης, μας διαβεβαιώνει ότι, πριν να γίνουν όλα όσα πρέπει να γίνουν, δεν θα αλλάξει ούτε ένα "Ιώτα". Το "Ιώτα", όμως, είναι το ένατο γράμμα και άρα εύκολα αντιστοιχείται με το 9.
Τι προκύπτει από όλα αυτά; ...Ότι το Σχέδιο, μέχρι να ολοκληρωθεί, θα απαιτήσει εννέα "βήματα". Τα γράμματα, δηλαδή, πρέπει να κατανεμηθούν μέσα σε αυτά τα "βήματα". Εφόσον λοιπόν έχουν σταθερή θέση μεταξύ τους, αυτό σημαίνει ότι χωρίζονται κατά "εννιάδες". Κάθε φορά που ένα γράμμα ξεπεράσει το 9, γυρνά πίσω στην αρχή. Το δέκατο γράμμα, δηλαδή, θα πάει στο πρώτο βήμα, όπως και το δέκατο ένατο ...Το ενδέκατο θα πάει στο δεύτερο βήμα, όπως και το εικοστό. Αυτό συμβαίνει, γιατί κάθε αριθμός είναι ένα "βήμα" που πρέπει να γίνει, και το "βήμα" είναι σημαντικό. Τα γράμματα είναι αυτά, τα οποία γεμίζουν τον κάθε αριθμό. Έτσι το κάπα είναι 1 και το λάμδα - που είναι το αμέσως επόμενο - είναι 2 και η αντιστοιχία συνεχίζεται.



Ο παρακάτω πίνακας δείχνει αναλυτικά αυτήν την αντιστοιχία μεταξύ γραμμάτων και αριθμών.
 

Όλα τα παραπάνω έχουν μόνον φιλολογική αξία κι όσο εύκολα μπορεί κάποιος να τα δεχτεί, παρόμοια - αν όχι με μεγαλύτερη ευκολία - μπορεί και να τα απορρίψει. Όλα αυτά είναι ένα αυθαίρετο "κλειδί", το οποίο το "φτιάξαμε" με υποθέσεις και δεν γνωρίζουμε καν αν λειτουργεί ...Είναι μια απλή θεωρία. Όμως, για να έχει βάση μία οποιαδήποτε θεωρία, πρέπει να έχει κι εφαρμογή. Πώς μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι τα παραπάνω έχουν κάποιο νόημα ή κάποια εφαρμογή; ...Πάλι πρέπει ν’ ανατρέξουμε στο Λόγο του Χριστού και στο Ευαγγέλιο γενικότερα. Πρέπει να βρούμε μερικά στοιχεία, τα οποία θα μας βοηθήσουν να δούμε αν αυτό το "κλειδί", που υποτίθεται ότι ανακαλύψαμε, έχει κάποια στοιχειώδη λειτουργικότητα. Πρέπει να κάνουμε μια πρώτη δοκιμή σε κάτι "κλειδωμένο", για να δούμε αν δουλεύει το "κλειδί" αυτό.
Απλά πράγματα ...Πρέπει να κάνουμε αυτό, το οποίο κάνει ο οποιοσδήποτε έχει στα χέρια του ένα "κλειδί" και θέλει να δει αν έχει την παραμικρή αξία ...Ψάχνει να βρει μια εφαρμογή και άρα ψάχνει να βρει μια "κλειδαριά" που να ταιριάζει. Αυτό θα κάνουμε κι εμείς. Θα προσπαθήσουμε να βρούμε με τη βοήθεια του Λόγου του Ιησού μια "κλειδαριά", για να δοκιμάσουμε το "κλειδί" που έχουμε στα χέρια μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο. Δεν μπορείς να καταλάβεις διαφορετικά τα "κλειδωμένα" κείμενα. Φαίνονται ποια είναι τα "κλειδωμένα" κείμενα ...Είναι όλα εκείνα, τα οποία δεν μπορείς να καταλάβεις τι ακριβώς περιγράφουν.
Όταν διαβάζεις για παράδειγμα την Αποκάλυψη, φτάνεις σε αδιέξοδο, προσπαθώντας να φανταστείς τους δράκους να συνεργάζονται με θηρία και στα σχέδιά τους να συμμετέχουν άλογα και αρνία. Κι αν ακόμα η φαντασία σου σε οδηγήσει κάπου, έχεις πάντα το ίδιο πρόβλημα όταν επιχειρείς την ανάλυσή της. Άλλοι μπορούν να δεχτούν την άποψή σου κι άλλοι όχι. Η ύπαρξη όμως αυτών των εννοιών αποδεικνύει αρχικά ότι το κείμενο αυτό είναι κλειδωμένο. Καθώς αναζητούμε μία άκρη μέσα από το Ευαγγέλιο, φτάνουμε στο χωρίο εκείνο, όπου ο Χριστός με επιμονή δεν δέχεται το επίθετο "αγαθός". Αγαθός, κατά τον Χριστό, είναι μόνον ο Θεός...
...(Ματθ. 19.16-19.17) "Και ιδού είς προσελθών είπεν αυτώ. Διδάσκαλε αγαθέ, τί αγαθόν ποιήσω ίνα έχω ζωήν αιώνιον; Ο δε είπεν αυτώ. Τί με λέγεις αγαθόν; Ουδείς αγαθός ει μή είς, ο Θεός." (Ένας πλησίασε καί τού είπε. "Διδάσκαλε αγαθέ, τί καλό πρέπει νά κάνω διά νά έχω αιώνιον ζωήν;". Αυτός δέ τού είπε. "Γιατί με λές αγαθόν; Κανείς δέν είναι αγαθός παρά ένας, ο Θεός.). Αν προσθέσουμε τους αριθμούς, που αντιστοιχούν στα γράμματα των δύο αυτών λέξεων, αποκαλύπτεται ότι υπάρχει μία "σύμπτωση" ...Υπάρχει μια μυστηριώδης "εξίσωση" ...Μια "εξίσωση", που, αν βρούμε πως αυτήν "παράγεται", μπορούμε ν' ανακαλύψουμε τον "αλγόριθμό" της. Από την εξίσωση, δηλαδή, μπορούμε να βρούμε τον "αλγόριθμο" και με τον "αλγόριθμο" να βρίσκουμε τα "ισοδύναμα" ή "ισότιμα" ή "όμοια" ή "ίσα" που αφορούν τους μύθους και τα αποκρυφιστικά κείμενα. Σύμφωνα με τον παραπάνω πίνακα ισχύει:


...και άρα, Θεός = 28 = Αγαθός. Στην ίδια φράση ο Χριστός δεν αρνείται τον προσδιορισμό "διδάσκαλος". Βλέπουμε και πάλι την ταύτιση: Χριστός = 46 = Διδάσκαλος. Ο προφήτης Ησαΐας, προφητεύοντας, λέει ότι η Παρθένος Μαρία θα γεννήσει Υιόν, που θα θυσιαστεί για τις αμαρτίες τού κόσμου και θα ονομάζεται Εμμανουήλ = 33. Το 33 μάς παραπέμπει απευθείας στην ηλικία του Χριστού κατά τη στιγμή της Θυσίας. Άρα ο Χριστός τη στιγμή εκείνη - της Θυσίας - είναι ο Εμμανουήλ = 33.
Ο Χριστός μέσα στο Λόγο Του δεν αποκαλύπτει απευθείας την ταυτότητά Του, αλλά χρησιμοποιεί μυστηριώδεις προσδιορισμούς. Ταυτίζει τον Εαυτό Του με το φως ή την αλήθεια. (Ιωάν. 8.12) "Εγώ ειμί το φώς τού κόσμου". Ο Χριστός είναι το φως κι εμείς πρέπει να διερευνήσουμε τι ακριβώς εννοεί. Φως παράγει ένας λύχνος και φως παράγει επίσης ο ισχυρότερος των φωστήρων, ο Ήλιος. Την ταυτότητά Του την αναζητούμε όχι στην έννοια του φωτός, που είναι σχετική, αλλά στην έννοια του φωστήρα, που είναι η απόλυτη. Ο Ήλιος παράγει απόλυτα ισχυρότερο φως από μία λυχνία. Αν ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, τότε το φως Του μόνον με αυτό του Ηλίου μπορεί να παραλληλιστεί και άρα ο Ίδιος με τον Ήλιο. Ήλιος = 33 = Εμμανουήλ, και, Φωστήρας Ήλιος = 77 = Υιός του Ανθρώπου.
Επίσης στο (Ιωάν. 18.37) αναφέρει τα εξής δυσνόητα: "Εγώ είς τούτο γεγέννημαι καί είς τούτο ελήλυθα είς τόν κόσμον, ίνα μαρτυρήσω τη αληθεία. Πάς ο ώς εκ της αληθείας ακούει μου της φωνής". (Εγώ γι’ αυτό γεννήθηκα καί γι’ αυτό ήλθα εις τόν κόσμον, διά νά μαρτυρήσω τήν αλήθειαν. Όποιος είναι από τήν αλήθειαν, ακούει τήν φωνήν μου.). Ο Λόγος Του σε αυτό το σημείο είναι σε μεγάλο βαθμό σύνθετος και περίπλοκος. Αποκαλύπτει τον λόγο γέννησής Του, που είναι η μαρτυρία της αλήθειας, αλλά ταυτόχρονα μας βεβαιώνει ότι αυτά, τα οποία λέει, είναι αληθινά. Η ταύτισή Του με την αλήθεια είναι ταυτόχρονα καί άμεση καί έμμεση, και άρα απόλυτη. Αυτός λέει την αλήθεια και Αυτόν ακούει όποιος είναι από την αλήθεια. Ο Ίδιος είναι η Αλήθεια και αυτή είναι η αληθινή Μαρτυρία Του. Ο Ίδιος είναι η αλήθεια και ο Ίδιος είναι Αυτός που μας το βεβαιώνει. Εμμανουήλ = Αλήθεια = 33 = Μαρτυρία = Μάρτυρας. Αυτός, που αναφέρεται εκείνη τη στιγμή στην αλήθεια, είναι ο Χριστός. Χριστός = 46 = Αληθινός = Παναληθής.
Ο Παναληθής είναι ο Υιός του Ανθρώπου, που γεννήθηκε για να σώσει τον κόσμο με τη μαρτυρία της Αλήθειας. Αυτόν προφανώς περιμένουν οι πιστοί τού Χριστού για να τους σώσει ...Ένα πρόσωπο, το οποίο μοιάζει με τον Διόνυσο των αρχαίων Ελλήνων ...Τον Διόνυσο, ο οποίος ήταν ο θεός της αμπέλου ...Μια "άμπελος", που συνδέει τα δύο αυτά πρόσωπα, εφόσον ο Χριστός αυτοχαρακτηρίζεται "Άμπελος" και στην πιο μυστηριακή στιγμή τής πορείας Του δίνει στους πιστούς Του κρασί, δηλώνοντας ότι αυτό είναι το αίμα Του. "Άμπελος" = 33. Αυτός θα σώσει τον κόσμο την τελευταία στιγμή ...Την ύστατη ώρα, που έλεγαν οι αρχαίοι ...Την ώρα τής μεγάλης θλίψης, όταν δεν θα φαίνεται από πουθενά ελπίδα ...Θα λειτουργήσει σαν τον από μηχανής Θεό των αρχαίων τραγωδιών ...Υιός του Ανθρώπου = 77 = Σωτήρας του Κόσμου = Λάμψη της Αλήθειας = Θεός Διόνυσος = Από μηχανής θεός.
Είναι δυνατόν όλα αυτά να είναι συμπτώσεις; Πόσο σύμπτωση μπορεί να είναι οι χιλιάδες των περιπτώσεων. Ανάλογες "αριθμολογικές" θεωρίες υπάρχουν κι άλλες και το μόνο που καταφέρνουν είναι να "επιβεβαιώσουν" την ορθότητά τους με ένα-δύο παραδείγματα, και αυτά συνήθως γραμμένα με λάθος τρόπο, γιατί δεν "κλείνουν" οι "εξισώσεις". Ρωτάμε, λοιπόν, τους επιστήμονες των μαθηματικών. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν όλες αυτές οι ταυτίσεις που περιγράφουμε - και οι χιλιάδες των άλλων που υπάρχουν στις λίστες μας - να είναι αποτέλεσμα "σύμπτωσης"; Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να μπορούμε εμείς να "κατασκευάσουμε" έναν αλγόριθμο απλά και μόνον να εξυπηρετεί τις δικές μας απόψεις; ...Μία στο εκατομμύριο; ...Μία στο δισεκατομμύριο; ...Μία στο τρισεκατομμύριο; ...Πόσες;
Το σύνολο των όρων της μυθολογίας έχουν την "εξήγησή" τους μέσα από αυτήν τη θεωρία. Μόνον έτσι αποκαλύπτεται η ταυτότητα όλων των μυστηριωδών προσώπων τής ανθρώπινης ιστορίας. Μόνον με αυτήν τη θεωρία μπορείς - αν βέβαια το αντέχεις - να μάθεις ποιος ήταν το "Θηρίον" ..."Εκείνος, που έχει νόησιν - και κουράγιο, προσθέτουμε εμείς -,  άς λογαριάση τον αριθμόν του θηρίου. είναι αριθμός ανθρώπου και ο αριθμός του είναι χξς' (666).) (Αποκ. Ιωάν. 13.18). Μόλις το διαπιστώσει αυτό, ας κάνει και τον κόπο - διαβάζοντας τη συνέχεια της Αποκάλυψης - να δει και ποιος είναι ο Δράκων ο Μέγας. Να δει, δηλαδή, το Θηρίο με ποιον συνεργάζεται, για να δρομολογηθούν όλα αυτά τα ολέθρια και απάνθρωπα που περιγράφει η Αποκάλυψη.
 Αν τα γνώριζαν αυτά οι άνθρωποι, όταν τους παραδόθηκε η Αποκάλυψη, θα "έπαιρναν" τα βουνά. Θα προτιμούσαν να πεθάνουν επιτόπου, παρά να υπομείνουν αυτόν τον αργό "θάνατο". Θα προτιμούσαν να αρνηθούν τον Χριστό, παρά να περιμένουν τη Δικαίωσή Του μετά από ένα χρονικό διάστημα πολύ μεγάλο για τα μέτρα τού θνητού ανθρώπου. Θα προτιμούσαν να παραμείνουν "ημιθανείς" στην άγνοιά τους, παρά να "αυτοκτονήσουν" για ν' "αναστηθούν". Όλα αυτά τα καταλαβαίνει κάποιος μόνον αν ανοίξει" τις Γραφές ...Μόνον τότε θα μπορέσει να καταλάβει τι γνώριζε ο Χριστός και γιατί μιλούσε με "παραβολές".
Από όλα αυτά βγάζουμε το συμπέρασμα ότι ο Χριστός γνώριζε τα "κλειδιά" και τα χρησιμοποίησε στην αποστολή Του ...Τα χρησιμοποίησε, για να προστατεύσει τον σχεδιασμό, ο οποίος θα μπορούσε να απειληθεί σε περίπτωση αποκάλυψης των ολέθριων συνεπειών του ...Τα χρησιμοποίησε, για να προστατεύσει τον εαυτό Του και να μην χαθεί ο Ίδιος και άρα και ο Λόγος Του μέσα στο χάος της εποχής του ...Να μην τον μπερδέψουν με τους χιλιάδες τρελούς και δεισιδαίμονες που εκείνη την εποχή περιφέρονταν στον κόσμο και όταν δεν απειλούσαν με "συντέλειες" υπόσχονταν "σωτηρία". Όλα αυτά δεν θα μπορούσε να τα επιτύχει χωρίς τον κατάλληλο χειρισμό τής ελληνικής γλώσσας. Ρισκάροντας μάλιστα, εφόσον, στον μικρό "όγκο" τής Γνώσης που παρέδωσε, θα έπρεπε να "κρύψει" και τα "κλειδιά" τής γλώσσας.
Αυτό ήταν ένα "παιχνίδι" ευφυΐας, που ο Χριστός έπαιξε με μεγάλη μαεστρία. Ο Χριστός με τον Λόγο Του δίδασκε τους πιστούς Του, αλλά έστελνε και "μηνύματα" κωδικοποιημένα προς εκείνους, οι οποίοι μπορούσαν να τα αποκωδικοποιήσουν και να καταλάβουν την ταυτότητά Του και τον ρόλο Του. Όταν έλεγε δηλαδή πως είναι η "άμπελος", απευθυνόταν σε κάποιους συγκεκριμένους "ακροατές" και δεν έκανε "λογοτεχνικές" ακροβασίες. Όταν επέμενε ότι Αγαθός είναι μόνον ο Θεός και κανένας άλλος, ήξερε ποιοι θα το αντιλαμβάνονταν αμέσως. Απευθυνόταν στον Αυτοκράτορα και αρχιερέα της Ρώμης, καθώς και στους μύστες τής ελληνικής θρησκείας ...Απευθυνόταν στους σοφούς τής εποχής Του, που σε άλλη περίπτωση δεν θα γνώριζαν για την περίπτωσή Του, αλλά κι αν γνώριζαν δεν θα έπαιρναν στα σοβαρά έναν φτωχό κι "αγράμματο" νεανία από την ανυπόληπτη Παλαιστίνη τών σκλάβων.
Γνωρίζοντας όμως τα "κλειδιά" της ελληνικής γλώσσας, δεν είχε κανένα πρόβλημα. Τους τρομοκρατούσε όσο ήθελε και όποτε ήθελε. Έδωσε μάλιστα και την "εξίσωση" που την "ξεκλειδώνει" και αυτό ήταν από μόνο του η απόδειξη της ταυτότητάς Του. Συναγερμός σήμανε στη Ρώμη, όταν έφτασε στα αυτιά τους ότι κάποιος τριαντατριάχρονος ισχυριζόταν πως είναι η "άμπελος" και ότι δηλώνει πως θα νικήσει τον θάνατο. Πανικός την έπιασε, όταν έμαθε για τα θαύματά Του, γιατί νόμιζε τότε πως έφτασαν οι έσχατες ώρες. Τρόμος έπιασε τη Ρώμη, όταν Αυτός ο κάποιος επέμενε στην "εξίσωση" Αγαθός = Θεός, που κλόνιζε την άμυνα της γνώσης της. Αυτή είναι η πιο μυστηριώδης "εξίσωση" όλων των εποχών και πάνω σ’ αυτήν στηρίζονταν όλες οι "κλειδωμένες" ιεροτελεστίες των αρχαίων μυστηρίων.
Ο Χριστός, όμως, δεν περιορίστηκε μόνον σε αυτά που αφορούσαν το παρελθόν. Έδωσε πληροφορίες και γι’ αυτά που θα ακολουθούσαν. Έχοντας γνώση λοιπόν των όσων θα ακολουθούσαν, μπορούσε να μας "ενημερώσει" με τον ίδιο "κλειδωμένο" τρόπο και το πότε θα επέστρεφε ...Να μας ενημερώσει για το πότε θα επέστρεφε ο Σωτήρας του Κόσμου, για να μας σώσει. Πότε θα επέστρεφε ο Υιός του Ανθρώπου; Σωτήρας του Κόσμου = Υιός του Ανθρώπου = 77. Τι μας είπε για την επιστροφή Του; Πότε θα καταλάβουμε ότι θα "επιστρέψει"; ...Όταν θα δούμε έναν "τάφο" ...Όταν θα ανακαλύψει όλη η Οικουμένη έναν Τάφο και τον ανοίξει. Γιατί; ...Γιατί τότε θα αποκαλυφθεί ένα πτώμα ...Όταν θα έχει την τεχνολογία όλη η Οικουμένη να μάθει μια είδηση σε κοινό χρόνο, σαν "αστραπή αστράπτουσα" ορατή από όλους. Πότε το είπε αυτό; ...Όταν ρωτήθηκε για την επιστροφή Του.
(Ματθ. 24:21) Επειδή, τότε θα υπάρχει μεγάλη ΘΛΙΨΗ, που δεν έγινε από την αρχή τού κόσμου μέχρι σήμερα, ούτε θα ξαναγίνει .......
(Ματθ. 24:27) Επειδή, όπως η αστραπή βγαίνει από την ανατολή, και φαίνεται μέχρι τη δύση, έτσι θα είναι και η παρουσία τού Υιού τού ανθρώπου.
(Ματθ. 24:28) Επειδή, όπου είναι το πτώμα, εκεί θα μαζευτούν οι αετοί.
Πού μπορεί να είναι σήμερα το πιο διάσημο "πτώμα"; Πού άνοιξε στις ημέρες μας ο πιο μυστηριώδης τάφος, ο οποίος να σχετίζεται με "θεάνθρωπο"; ...Εκεί θα μαζευτούν οι Αετοί. Ποιοι είναι οι Αετοί; ...Οι Αετοί είναι όλες οι μορφές τής Ρώμης.
Πού είναι σήμερα στραμμένη η προσοχή τους; ...Εκεί όπου ο Χριστός θεωρούσε σημάδι της επιστροφής Του. Εκεί όπου θα "μαζευτούν" αυτοί οι αετοί, εκεί θα βρίσκεται το "πτώμα" ...το πτώμα του Υιού του Ανθρώπου. Αυτού, που θα αναστηθεί και θα επιστρέψει στον κόσμο των ζωντανών ...Το πτώμα του "OΦΙ", που ενδιαφέρει τους αετούς, γιατί θα τους καταστρέψει. Εκεί βρίσκεται ο Υιός του Ανθρώπου. Υιός του Ανθρώπου = Αποφώλιον Βρέφος = Ο όφις ο Αρχαίος = 77 = Σημεία μεγάλα και τέρατα.
Αυτή η γνώση είναι η καλύτερη απόδειξη ότι ο Ιησούς Χριστός υπήρξε πραγματικό πρόσωπο ...Ειδικά σήμερα, που οι άνθρωποι αμφισβητούν τα πάντα. Είναι φύση αδύνατον να μην υπήρξε ο Ιησούς πραγματικό πρόσωπο, γιατί δεν θα υπήρχε περίπτωση οι αγράμματοι μαθητές Του - γι' αυτό επιλέχθηκαν άλλωστε ως τέτοιοι - να γνώριζαν τους "κώδικες" της αποκρυπτογράφησης της ελληνικής γλώσσας. Αυτοί μετέφεραν αυτούσια τα λόγια Του, χωρίς καν να υποπτεύονται τι ακριβώς αυτά περιγράφουν. Απλά καταλάβαιναν ότι αυτά τα λόγια είχαν ισχύ μόνον όταν μεταφέρονταν αυτούσια και γι' αυτό δεν τα αλλοίωσαν ποτέ με δικές τους προσεγγίσεις ...Ένας κίνδυνος, ο οποίος θα μπορούσε να είναι πολύ μεγάλος, αν οι μαθητές Του ήταν μορφωμένοι και είχαν την τάση να προσαρμόζουν τον Λόγο τού Κυρίου στη δική τους άποψη και γνώση. Η αγραμματοσύνη τών Ευαγγελιστών ήταν η "εγγύηση" ότι ο Λόγος τού Χριστού θα "μεταφερόταν" και θα αναπαραγόταν με την απόλυτη πιστότητα ...Αυτός ήταν ο ρόλος τους. Ο Χριστός απ’ αυτούς επιθυμούσε μόνον την "πιστοποίησή" Του, ώστε να συνεχισθεί το Σχέδιο τού Θεού, αλλάζοντας "επίπεδο" μετά την εμφάνισή Του.
Τι καλύτερη λοιπόν ευκαιρία από αυτήν της Αμφίπολης, για να εξετάσουμε τη "λειτουργία" της θεωρίας των αριθμών; Η Αμφίπολη, δηλαδή, είναι μια άριστη υπόθεση εργασίας, προκειμένου να δούμε πώς λειτουργεί η "κλειδωμένη" γνώση, μέσω μιας γλώσσας, που έχει αυτήν τη δυνατότητα. Η Αμφίπολη είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δούμε πώς λειτουργούν οι προφητείες, οι οποίες δίνονται μέσω μύθων και οι οποίοι έχουν σχέση με το τέλος του κόσμου.
Η περίπτωση της Αμφίπολης.
Κάτω Κόσμος.
Αυτό, το οποίο αποκαλύφθηκε στην Αμφίπολη, είναι ένα μακάβριο εύρημα ... ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩhttp://eamb-ydrohoos.blogspot.com/2014/10/to-xrysafi-tou-tafou-tis-amfipolis.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Όλες οι απαντήσεις που έχουν ως στόχο να προάγουν τον διάλογο και την ανεύρεση της αλήθειας καλοδεχούμενες, σχόλια και απαντήσεις που είναι εκτός θέματος και δεν ταιριάζουν σε έλληνες θα απορρίπτονται χωρίς κανέναν ενδοιασμό .