Να απευθύνουμε και εμείς μια ερώτηση – ημέρες που είναι – προς τους κατά τεκμήριον ειδικούς και προσμένουμε μιαν απάντηση για το αν αυτά που περιγράφονται στο παρακάτω κείμενο είναι σωστά ή όχι.
Ελπίζουμε κύριοι Λοβέρδε και Βενιζέλο να μας διαφωτίσετε και δεν επικαλούμαστε την υπουργική σας ιδιότητα αλλά την ιδιότητα του δασκάλου.
Κάποια “κουτορνίθια” αγνοούν το γεγονός ότι η ασφάλιση και η νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών είναι πέρα για πέρα αντισυνταγματική. Γιατί; Γιατί απειλεί την ισονομία και την ισοπολιτεία. Ακόμα δηλαδή κι αν υποθέσουμε ότι αυτοί οι λαθρομετανάστες είναι νόμιμοι πολίτες, υπάρχει πρόβλημα αντισυνταγματικότητας, αν χωρίς κανέναν άλλον όρο “ευθυγραμμιστούν” με τους γηγενείς εργάτες. Γιατί; Γιατί απλούστατα σε μια τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει ισονομία και ισοπολιτεία. Δεν υπάρχει ισονομία και ισοπολιτεία, όταν κάποιος πολίτης απολαμβάνει δωρεάν αυτό το οποίο κάποιος άλλος το πλήρωσε και μάλιστα ακριβά.
Για να το κατανοήσει αυτό κάποιος, ας σκεφτεί το παράδειγμα του ελληνικού ΙΚΑ. Όλοι οι “ευαίσθητοι” υποστηρίζουν ότι πρέπει να ασφαλίζονται οι λαθρομετανάστες. Το αντισυνταγματικό δεν είναι στο δικαίωμα της ασφάλισης των λαθρομεταναστών, αλλά στο δικαίωμά τους να ασφαλίζονται στο ΙΚΑ. Γιατί; Γιατί το ΙΚΑ προσφέρει κάποιου είδους “έξτρα” παροχές στα μέλη του. Παροχές όμως που στηρίζονται στην οικονομική του δυνατότητα, την οποία κάποιοι την έχουν πληρώσει και δεν προέκυψε ως δια μαγείας. Το ΙΚΑ δηλαδή δεν ξεκίνησε πλούσιο. Το ΙΚΑ έγινε πλούσιο από τον κόπο κάποιων, που επί δεκαετίες πλήρωναν εισφορές.
Για να φτάσει δηλαδή το ΙΚΑ στο σημείο να χρηματοδοτεί τις διακοπές ή τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που θα παρακολουθήσουν τα μέλη του, πρέπει να έχει χρήματα. Ποιανού είναι τα χρήματα αυτά; Αυτών που τα κατέβαλαν. Ποιοι είναι αυτοί; Τα προηγούμενα μέλη του. Οι παππούδες και οι γονείς των σημερινών εργαζομένων. Με βάση τη στατιστική το ΙΚΑ έχει “κληρονομήσει” από κάθε γενιά εργαζομένων κάποια είκοσι χρόνια κρατήσεων. Μιλάμε για τρομερά ποσά. Μιλάμε για ένα ποσό που έχει την αξία ενός σπιτιού για τον κάθε ασφαλισμένο.
Όταν λοιπόν ένας γηγενής εργαζόμενος είναι εγγονός και γιος ασφαλισμένου στο ΙΚΑ, απαιτεί από αυτό τη “χρηματοδότησή” του για δευτερεύοντα πράγματα, που έχουν σχέση με την ποιότητα ζωής. Την απαιτεί, γιατί την έχει πληρώσει και μάλιστα ακριβά. Έχει πληρώσει δύο σπίτια στο ΙΚΑ, γιατί αυτά τα χρήματα των προγόνων του, αν δεν τα έπαιρνε το ΙΚΑ, θα γινόταν περιουσία την οποία θα κληρονομούσε ο ίδιος. Ανέχεται λοιπόν αυτός ο εργαζόμενος το ληστρικό ΙΚΑ και παίρνει το ελάχιστο που του δίνει και αυτό είναι οι παροχές του ταμείου.
Έχει πληρώσει δύο σπίτια, για να πάει μία φορά στα δύο χρόνια διακοπές με χρηματοδότηση ή να παρακολουθήσει δωρεάν μια θεατρική παράσταση. Από την άλλη για τον λαθρομετανάστη όλα αυτά είναι “δώρα”. Με την καταβολή εισφορών για ένα-δύο χρόνια εργασίας εξασφαλίζει τα ίδια δικαιώματα. Όλα γι’ αυτούς είναι δωρεάν και όλα είναι παροχές που οφείλονται σε θυσίες ανθρώπων που δεν ήταν δικοί τους άνθρωποι. Είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να στέκονται στις ίδιες “ουρές” των ίδιων ταμείων για να εξυπηρετηθούν;
Η αντισυνταγματικότητα είναι προφανής. Γιατί; Γιατί, όταν ασφαλίζεις κάποιον ξένο στο ΙΚΑ, αδικείς τον γηγενή. Τον ξένο ή τον ασφαλίζεις σε ένα ταμείο καινούργιο και άρα άδειο ή τον ασφαλίζεις στο ΙΚΑ, δίνοντας όμως πίσω στους γηγενείς ασφαλισμένους αυτά τα οποία κατέβαλαν οι πρόγονοί τους. Οι γηγενείς ανέχονται το ΙΚΑ να κληρονομεί τους προγόνους τους και δεν ζητάνε τα παρακρατημένα εκατομμύρια, γιατί όλοι βρίσκονται στον ίδιο “παρονομαστή”. Δεν τα ζητάνε, γιατί υποτίθεται θέλουν ν’ απολαμβάνουν τα όσα προκύπτουν από τα εκατομμύρια αυτά. Θέλουν ν’ απολαμβάνουν τα όσα μπορεί να τους εξασφαλίσει ένα πανίσχυρο ασφαλιστικό ίδρυμα.
Αν αρχίσουν αυτές οι παροχές να “μοιράζονται” και σε ξένους, δημιουργείται νομικό πρόβλημα. Γιατί; Γιατί στην περίπτωση αυτήν οι γηγενείς εργάτες έχουν το νόμιμο δικαίωμα να ζητήσουν πίσω τα όσα τους ανήκουν. Μπορεί δηλαδή να πάει ένας εργάτης, που είναι γιος ενός νεκρού εργάτη και να ζητήσει τα όσα δικαιούνταν ο πατέρας του και δεν εισέπραξε ποτέ. Να υπολογίσει το ύψος της σύνταξης του πατέρα του για το διάστημα που την έπαιρνε και να αφαιρέσει το συνολικό ποσό από τις εισφορές που αυτός είχε καταβάλει ως εργάτης. Αυτήν την τεράστια διαφορά μπορεί να τη διεκδικήσει.
Τι θα κάνουν σε μια τέτοια περίπτωση τα κουτορνίθια, που σήμερα επικαλούνται τον νόμο, για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών; Πώς θα συνεχίσουν να εισπράττουν τα εκατομμύρια ως υψηλόμισθοι κρατικοί υπάλληλοι, αν δεν υπάρχει το ληστρικό ΙΚΑ, που “ξεζουμίζει” τους αφελείς και χρηματοδοτεί το κράτος;
Αν αρχίσουν οι εργάτες να ψάχνουν το δίκιο τους, πολλοί “ευαίσθητοι” αερολόγοι θ’ αρχίσουν να το “βουλώνουν”. Πολλοί θ’ αρχίσουν ν’ αναθεωρούν τις απόψεις τους περί του ασφαλιστικού. Γιατί; Γιατί το κράτος, το οποίο τους πληρώνει για να “αερολογούν”, είναι ο κύριος οφειλέτης του ΙΚΑ. Αν κληθεί το κράτος να πληρώσει τα όσα χρωστάει στο ΙΚΑ, πολλοί “ευαίσθητοι” θα κλάψουν. Το κράτος και οι άνθρωποί του κάνουν τους έξυπνους και τους ευαίσθητους μόνον όταν κάποιο άλλο κοροΐδο είναι “χορηγός” της “ευαισθησίας” τους.
Ο αναγνώστης αρχίζει πλέον κι αντιλαμβάνεται τι ακριβώς είναι η “επικαρπία” και ποια είναι η πραγματική της αξία. Αν το κράτος εξακολουθήσει να μοιράζει δωρεάν και με συνοπτικές διαδικασίες την ιδιότητα του πολίτη σε ξένους, είναι βέβαιον ότι θα “διαλυθεί” σε περίπτωση που αντιδράσουν οι γηγενείς. Γιατί; Γιατί θα πρέπει να πληρώσει την “επικαρπία” σ’ αυτούς που έχουν πληρώσει την ιδιότητα του πολίτη και δεν την πήραν τιμής ένεκεν. Θα πρέπει ν’ αποζημιώσει το δικαίωμα σ’ αυτούς που το έχουν πληρώσει, για να τους ευθυγραμμίσει με τους νέους. Μόνον έτσι δεν θα υπάρχει συνταγματικό πρόβλημα με την ισονομία και την ισοπολιτεία.
Όλα αυτά όμως είναι πραγματικά χρήματα και το κόστος είναι τεράστιο. Γιατί; Γιατί όλα όσα θεωρούμε σήμερα δωρεάν στην πραγματικότητα δεν είναι τέτοια. Θεωρούνται δεδομένα, όπως θεωρείται δεδομένο να φωνάζει κάποιον η οικογένειά του με το μικρό του όνομα. Κόστισαν για να γίνουν και απλά η κοινή ιδιότητα μεταξύ των πολιτών, που πλήρωσαν από κοινού την υποδομή, έκανε τη χρήση των αγαθών να φαίνεται δωρεάν.
Τι σημαίνει αυτό; Όταν ανοίγεις μια βρύση, για να για πιεις δωρεάν νερό, δεν είναι αυτό το οποίο φαίνεται. Δισεκατομμύρια έχει πληρώσει ο λαός, για να φτάνει το αγαθό του νερού “δωρεάν” μέχρι το σπίτι του. Δισεκατομμύρια έχει πληρώσει, για να φτάνει “δωρεάν” το ρεύμα μέχρι το σπίτι του. Δισεκατομμύρια έχει πληρώσει, για να γίνουν οι δρόμοι και οι γέφυρες που χρησιμοποιούμε “δωρεάν”.
Έχουν φορολογηθεί γενιές επί γενεών, για να μπορεί ένας λαός ν’ απολαμβάνει ως ιδιοκτήτης του κράτους του κάποιες παροχές, που έχουν σχέση με την ποιότητα ζωής. Είναι αυτό το οποίο λέγαμε σε άλλο σημείο. Όλα τα κράτη είναι “σπίτια” λαών, αλλά δεν είναι όλα τα σπίτια ίδια. Υπάρχουν σπίτια πολυτελείας, που απαίτησαν τρομερές θυσίες για να γίνουν και σπίτια που μοιάζουν με παράγκες και δεν απαίτησαν τίποτε. Όταν την πολυτέλεια ενός σπιτιού αρχίζεις και τη μοιράζεις δωρεάν σε τρίτους, ευνόητο είναι ότι θα πρέπει ν’ αποζημιώσεις αυτούς τους οποίους την πλήρωσαν.
Αυτό γίνεται σήμερα με τα κράτη και τους λαούς που πέφτουν θύματα της λαθρομετανάστευσης. Μέσα σε κάθε κράτος — από αυτά που θεωρούμε ανεπτυγμένα στον τομέα των υποδομών — ο κάθε εργαζόμενος κατά μέσον όρο έχει πληρώσει παραπάνω από το μισό των συνολικών του απολαβών, προκειμένου ν’ απολαύσει ο ίδιος και τα παιδιά του “δωρεάν” κάποια πράγματα σημαντικά ή ασήμαντα. Από το πανάκριβο δίκτυο, που μεταφέρει το αγαθό του ηλεκτρισμού, μέχρι το πεζοδρόμιο με το πολυτελές και αντιολισθητικό πλακάκι, όλα είναι πληρωμένα από τον λαό.
Με ποια λογική προσφέρεις αυτά τα αγαθά σε κάποιον ξένο; Επειδή πληρώνει τους τρέχοντες φόρους και τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ; Αυτά τα πληρώνει κι αυτός ο οποίος πλήρωσε για να κατασκευαστούν αυτές οι πανάκριβες ΔΕΚΟ. Άλλωστε ποιος του ζήτησε να τα πληρώνει και από πού εξασφαλίζει τα χρήματα για να τα πληρώσει. Μπορεί κάποιος να μπει παράνομα σε μια ξένη βίλα και να θεωρεί τον εαυτό του καθ’ όλα εντάξει, επειδή πληρώνει το μερίδιό του στους λογαριασμούς; Ο ιδιοκτήτης της βίλας τι ρόλο παίζει; Αυτός, ο οποίος πλήρωσε για την κατασκευή της υποδομής, πώς ξαφνικά γίνεται ίσα και όμοια με τον “λαθροσυγκάτοικο”;
Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί με τη σημερινή ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση γίνεται “νόθευση” των πληθυσμών. Αλλάζουν οι πληθυσμιακές συνθέσεις των κρατών. Στους νόμιμους πληθυσμούς προστίθενται παράνομοι, που με συνοπτικές και ύποπτες διαδικασίες σταδιακά αποκτούν τα ίδια δικαιώματα. Αυτό όμως σημαίνει ορισμένα πράγματα. Ακόμα κι αν το δεχθούμε αυτό ως αναπότρεπτο γεγονός των “καιρών” μας, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα της “επικαρπίας” αυτών που ήδη το έχουν πληρώσει.
Πρακτικά θα πρέπει σε μια τέτοια περίπτωση ν’ αλλάξουν ριζικά τα ιδιοκτησιακά θέματα μέσα σε ένα κράτος. Το αρχικό δημόσιο κεφάλαιο θα πρέπει να μετοχοποιηθεί και να μοιραστεί εξίσου σε όλους τους “παλαιούς” πολίτες της κάθε χώρας. Να πάψει να χαρακτηρίζεται δημόσιο, εφόσον στην περίπτωση αυτήν δημόσιο θα είναι μόνον ό,τι προκύπτει από τη γενική θυσία του συνόλου του λαού και άρα και των ξένων.
Αυτό όμως αναγκαστικά θα γίνει το αίτιο τεράστιων αλλαγών. Οι παλαιοί πολίτες θα πρέπει για παράδειγμα — ως ιδιοκτήτες μεγάλων ποσοτήτων κεφαλαίου — να απολαμβάνουν διαφορετικές τιμολογήσεις των αγαθών που χρησιμοποιούν και ανήκουν στις “παραγωγές” των δικών τους κεφαλαίων. Οι νέοι πολίτες θα πρέπει να πληρώνουν τα πάντα, εφόσον δεν έχουν χρηματοδοτήσει την κατασκευή τους. Να πληρώνουν ειδικά τέλη, ακόμα και για τους δρόμους και τα πεζοδρόμια που χρησιμοποιούν. Να πληρώνουν αυτοί οι οποίοι τα χρησιμοποιούν και να εξαιρούνται αυτοί που τα πλήρωσαν για να γίνουν.
Το ακόμα πιο τρομερό θα είναι, όταν θα επιχειρεί το κράτος μια ιδιωτικοποίηση του δημοσίου κεφαλαίου. Γιατί; Γιατί στην περίπτωση αυτήν δεν θα μπορεί να εισπράττει το ίδιο το κράτος το τίμημα της πώλησης. Το κράτος, που θα ανήκει από κοινού σε όλους τους πολίτες —παλαιούς και νέους— δεν θα είναι ο ιδιοκτήτης του παλαιού δημοσίου κεφαλαίου. Αν για παράδειγμα πωληθεί η ΔΕΗ στην Ελλάδα, τα χρήματα που θα αποφέρει η πώλησή της δεν θα μπορεί να τα εισπράξει το κράτος. Θα πρέπει να τα εισπράξει το τμήμα του λαού που πλήρωσε για να γίνει η ΔΕΗ.
Σε κάθε τέτοια περίπτωση δηλαδή θα πρέπει το οποιοδήποτε κεφάλαιο ή πλούτος να μοιράζεται σε 10.000.000 μερίδια και ν’ αποδίδεται στους δικαιούχους του. Το κράτος δεν θα εισπράττει αυτά τα χρήματα, ώστε να συντηρείται το ίδιο. Το κράτος θα συντηρείται από τη φορολογία του συνόλου του πληθυσμού του, εφόσον σ’ αυτό το σύνολο θ’ ανήκει. Απλά η “επικαρπία”, που θα μοιραστεί, θα κάνει τους παλαιούς πολίτες συνολικά πιο πλούσιους από τους ξένους.
Αντιλαμβανόμαστε ότι εύκολα κάποιος μπορεί να βάλει τους πάντες σε περιπέτειες με την απαίτηση της “επικαρπίας”. Γι’ αυτόν τον λόγο θεωρούμε “κουτορνίθια” τους “ευαίσθητους”, που συνδέουν την ίδια τους την ύπαρξη με το δημόσιο κεφάλαιο και το ίδιο το κράτος. Δεν γνωρίζουν τι τους γίνεται κι απλά στηρίζονται στο γεγονός ότι και ο λαός δεν γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει και ποια είναι τα δικαιώματά του ως ιδιοκτήτη του κράτους. Εξαιτίας αυτής της άγνοιας μοιράζουν νομιμοποιήσεις και δικαιώματα στον “Χασάν” της διαφήμισης. Εξαιτίας αυτής της άγνοιας υπόσχονται στον “Χασάν” μέχρι και θέση στον κρατικό μηχανισμό. Δεν γνωρίζουν ότι η θέση στον κρατικό μηχανισμό είναι “πληρωμένη” από τον λαό-ιδιοκτήτη και άρα ότι, για να παραδοθεί αυτή σε ξένο, θα πρέπει πρώτα ν’ αποζημιωθεί ο ιδιοκτήτης της.
Αναλίσκονται σε ψευδοσυγκινητικά “παραληρήματα” και νομίζουν ότι κάνουν φιλάνθρωπη πολιτική. Δεν γνωρίζουν ότι φιλάνθρωπη πολιτική κάνει κάποιος με ό,τι του ανήκει και όχι με ό,τι διαχειρίζεται και ανήκει σε άλλους. Αυτό κάνουν αυτοί. Μοιράζουν στους ξένους μετανάστες μερίδιο από αυτά που ανήκουν στον λαό και οι ίδιοι απλά πληρώνονται για να τα διαχειρίζονται προς το συμφέρον του.
Νομίζουν ότι η ψευδοφιλανθρωπία τους δικαιολογεί την κλοπή τους. Δεν γνωρίζουν ότι ένας ληστής τραπέζης φυλακίζεται το ίδιο, είτε κρατάει τα κλοπιμαία για τον εαυτό του είτε τα μοιράζει στους φτωχούς.
Απόσπασμα από το βιβλίο του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΡΑΪΑΝΟΥ
“ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ – Η δυστυχία που έγινε εργαλείο του ιμπεριαλισμού”
το οποίο μπορείτε να διαβάσετε σε ηλεκτρονική μορφή
εδώ
Δημοσιεύθηκε από kommatoskylo στο Δεκεμβρίου 29, 2009
